nieposłuszeństwo

From Wikisłownik
Jump to navigation Jump to search

nieposłuszeństwo (język polski)[edit]

pronunciation:
IPA[ˌɲɛpɔswuˈʃɛ̃j̃stfɔ], ASeposu̯ušĩ ̯stfo], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.nazal.rozs. artyk.akc. pob. pronunciation ?/i
definitions:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) cecha kogoś, kto jest nieposłuszny; brak posłuszeństwa
inflection:
examples:
syntax:
collocations:
synonyms:
(1.1) krnąbrność, niekarność, niesforność, niesubordynacja[1]
antonyms:
(1.1) posłuszeństwo
hypernyms:
hyponyms:
holonyms:
meronyms:
related terms:
rzecz. nieposłuszność ż
przym. nieposłuszny
przysł. nieposłusznie
idioms:
etymology:
notes:
translations:
sources:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.