nieboskłon

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

nieboskłon (język polski)[edytuj]

nieboskłon (1.1)
wymowa:
IPA[ɲɛˈbɔskwɔ̃n], AS[ńebosku̯õn], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) książk. kopuła nieba, zwłaszcza jej dolna część[1]
odmiana:
(1.1) blm[2],
przykłady:
(1.1) Rozgwieżdżony nieboskłon zdawał się być na wyciągnięcie ręki[3].
składnia:
kolokacje:
(1.1) gwiaździsty (gwieździsty) nieboskłon • bezchmurny / pochmurny nieboskłon
synonimy:
(1.1) horyzont, niebo, firmament
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. niebo + skłon
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło nieboskłon w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Consilia Maria Lakotta, Kuszenie w Chikaldzie, s. 87, Kraków, Wydawnictwo M, 2008, ISBN 8375950815.