nadajnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

nadajnik (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) techn. urządzenie zamieniające doprowadzone doń informacje na fale elektromagnetyczne i przesyłające je dalej do odbiornika
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) nadajnik radiolokacyjny / nadajnik radiowy / nadajnik telewizyjny
synonimy:
(1.1) aparat nadawczy, stacja nadawcza, transmiter, transmitter
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. nadanie n, nadawanie n, nadawca mos
czas. nadać dk., nadawać ndk.
przym. nadajniczy, nadajnikowy, nadany, nadawczy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

nadajnik (język kaszubski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) techn. nadajnik
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) stacjô nadawczô
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. nadajnikòwi
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: