na koń

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

na koń (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[na‿ˈkɔ̃ɲ], AS[na‿kõń], zjawiska fonetyczne: nazal.zestr. akc.
znaczenia:

fraza wykrzyknikowa

(1.1) przest. wykrzyknik rozkazujący dosiąść konia

fraza przysłówkowa

(2.1) przest. na konia, na konie
odmiana:
przykłady:
(1.1) Na koń i hajda na psubratów! – naraz zakrzyczał podnosząc się z klęczek. – Czekajcież, kobyle syny, my wam wypiszemy na łbach gwarancje i przyjacielstwa[1]!
(2.1) Hej, tam gdzieś znad czarnej wody // siada na koń kozak młody […][2].
(2.1) Spotkanie to podniosło Mieszka na duchu, pośpieszył do obozu, zebrał drużynę, siedli na koń i ruszyli[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
Zachowana archaiczna forma biernika równego mianownikowi[4].
tłumaczenia:
źródła:
  1. Władysław Stanisław Reymont, Rok 1794
  2. Pieśń Hej, sokoły.
  3. Klechdy domowe, autor nieznany, 1960 w: Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  4. Jan Miodek, Rozmyślajcie nad mową!, Prószyński i S-ka, Warszawa 1999, s. 135.