monachus

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

monachus (język łaciński)[edytuj]

monachi (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) śr.łac. mnich, zakonnik[1]

przymiotnik

(2.1) śr.łac. mniszy, zakonny
odmiana:
(1) monach|us, ~ī (deklinacja II)
(2) monach|us, ~a, ~um (deklinacja I-II)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. monachatus m, monachium n, Monachium n, monachulus m, Monacum n, monasterium n
forma żeńska monacha ż
przym. monachalis, monachicus
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. μοναχός (monakhós) → pojedynczy, sam < gr. μόνος (mónos) → jedyny
uwagi:
źródła:
  1. Alojzy Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, wydanie V, Wydawnictwo Diecezjalne, Sandomierz 2013, ISBN 978-83-257-0542-8, s. 430.