miraculum

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

miraculum (język łaciński)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) cud[1]
(1.2) podziw, przedmiot podziwu[1]
odmiana:
(1) miraculum, miraculi (deklinacja II)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. miraculosus, miraculus, mirandus
przysł. miraculose
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. miror + -culum; źródłosłów dla alb. mrekulli, ang. miracle, ast. milagru, duń. mirakel, eo miraklo, franc. miracle, friu. meracul, galic. milagre, hiszp. milagro, hiszp. miráculo, hol. mirakel, katal. miracle, katal. mirall, neapolitański miraculo, port. milagre, port. miráculo, prow. miracle, prow. miralh, rum. miracol, st.franc. mirail, st.franc. miracle, wł. miracolo
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Hasło miraculum w: Alojzy Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, wydanie III, s. 423, Poznań - Warszawa - Lublin, Księgarnia św. Wojciecha, 1958.