ministra

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ministra (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[mʲĩˈɲistra], AS[mʹĩńistra], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) neol. kobieta minister

rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) D. i B. lp od: minister
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W ubiegły poniedziałek ministra sportu wzięła udział w uroczystym otwarciu nowego stadionu.
składnia:
(1.1) ministra + D.
kolokacje:
(1.1) ministra zdrowia / finansów / rolnictwa / sportu / …
synonimy:
(1.1) minister, pani minister
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ministerstwo n, ministrowa ż, ministrówna ż, ministrant m, ministrantka ż, ministrantura ż, ministrowanie n
forma męska minister m
czas. ministrować
przym. ministerialny, ministrancki
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. minister + -a albo łac. ministra
uwagi:
(1.1) neologizm spopularyzowany w lutym 2012 r. przez minister Joannę Muchę a także i wcześniej przez Izabelę Jarugę-Nowacką. Dzisiaj wykorzystywany przez wiele ogólnopolskich mediów, głównie liberalnych i lewicowych.
tłumaczenia:
(1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: minister
źródła:

ministra (język hiszpański)[edytuj]

wymowa:
IPA[mĩ.'niș.tra]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) pani minister, ministra
(1.2) ministrowa
(1.3) przełożona zakonu trynitarek
odmiana:
(1.1-3) lm ministras
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ministerio m, ministro m, ministración ż
czas. ministrar
przym. ministerial, ministrable
związki frazeologiczne:
etymologia:
forma żeńska od ministro
uwagi:
źródła:

ministra (język łaciński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) służąca[1]
odmiana:
(1) ministr|a, ~ae (deklinacja I)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) ministratrix
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. ministro
przym. ministerialis, ministratorius
rzecz. ministerialis m, ministerium n, ministratio ż, ministrator m, ministratrix ż, ministratus m, ministrum n
forma męska minister m
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Alojzy Jougan, Słownik kościelny łacińsko-polski, wydanie V, s. 423, Sandomierz, Wydawnictwo Diecezjalne, 2013, ISBN 978-83-257-0542-8.