mianowaniec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

mianowaniec (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌmʲjãnɔˈvãɲɛʦ̑], AS[mʹi ̯ãnovãńec], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. pejor. ktoś, kto został odgórnie mianowany na jakieś stanowisko z powodów innych niż merytoryczne
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Administrowanie państwem jest sztuką o wiele trudniejszą i bardziej skomplikowaną niż szpiegowanie czy prześladowanie przeciwników politycznych: przecież ci nowi mianowańcy nie dysponują wiedzą ekonomiczną ani nie mają pojęcia o problemach społecznych.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) mianowaniec aparatu • mianowaniec partyjny
synonimy:
(1.1) przyniesiony w teczce
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. mianowanie n, mianownik m, miano n
czas. mianować ndk.
przym. mianownikowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) określenie pejoratywne, na określenie osób, które objęły stanowisko np. z partyjnego klucza
tłumaczenia:
źródła:
  1. Radosław Rybicki Menadżer, czyli czekista, cytat za Historycy.org, dostęp 2013.10.05