maruda

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

maruda (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[maˈruda], AS[maruda] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński lub męskoosobowy

(1.1) pot. osoba mająca skłonności do marudzenia, ględzenia
(1.2) pot. osoba mająca skłonności do kapryszenia, grymaszenia i narzekania
(1.3) pot. człowiek wykonujący wszystko w bardzo powolnym tempie, marudnie

rzeczownik, rodzaj żeński

(2.1) mit. słow. demon żeński dręczący niemowlaki i doprowadzający je do płaczu[1]
odmiana:
(1-2)
przykłady:
(1.1) Ruda maruda marudzi na uda.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) pot. bałaguła, ględa, gaduła, gderacz, nudziarz, męczydusza, papla; książk. mantyka
(1.2) pot. burczymucha, gderacz, jęczydusza, kwękacz; neutralnie grymaśnik, kapryśnik, chimeryk, malkontent, utyskiwacz, tetryk, zrzęda; posp. upierdliwiec; daw. śledziennik
(1.3) pot. maruder, guzdralski, guzdrała, grzebała, grzebuła, lelum polelum, ślamazara, śpiący rycerz / śpiąca królewna
antonimy:
(1.3) żywe srebro
hiperonimy:
hiponimy:
(1.3) spóźnialski, spóźnialska
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. maruderstwo n, maruder m, marudność ż, marudzenie n
czas. marudzić ndk.
przym. marudny
przysł. marudnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Paweł Zych, Witold Vargas: Bestiariusz słowiański
  2. 2,0 2,1 publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.