marnacja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

marnacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przest. bezsensowna strata, zmarnowanie czegoś[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Gdy pakuje się energię w formy nadmiarowe, jest to pewna marnacja i brakuje jej na rzeczy istotne[2].
składnia:
(1.1) marnacja + D.
kolokacje:
(1.1) iść / pójść na marnację • czysta marnacja • jaka marnacja! • co za marnacja!
synonimy:
(1.1) zmarnowanie, marnotrawstwo
antonimy:
(1.1) oszczędność
hiperonimy:
(1.1) strata
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. marnowanie n, zmarnowanie n, marność ż, marnienie n, zmarnienie n, marnotrawstwo n, marnotrawienie n, zmarnotrawienie n
czas. marnować ndk., zmarnować dk., marnieć ndk., zmarnieć dk., marnotrawić ndk., zmarnotrawić dk.
przym. marny, marniutki, marniuteńki, marotrawny
przysł. marnie, marniutko, marniuteńko, marnotrawnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. marnować + -acja
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: zmarnowanie
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „marnacja” w: Antoni Krasnowolski, Władysław Niedźwiedzki, M. Arcta Słownik Staropolski, 1920.
  2. Marcin Wieczorek „BruLion. Instrukcja obsługi”, Korporacja ha!art, Kraków 2005, ISBN 8389911051, s. 76