Przejdź do zawartości

manicheizm

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

manicheizm (język polski)

[edytuj]
wymowa:
ⓘ
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) rel. filoz. system religijno-filozoficzny, stworzony przez Maniego, zgodnie z którym podstawą bytu są dwie przeciwstawne siły: dobro i zło oraz światło i ciemność[1][2]; zob. też manicheizm w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
 
przypadekliczba pojedyncza
mianownikmanicheizm
dopełniaczmanicheizmu
celownikmanicheizmowi
biernikmanicheizm
narzędnikmanicheizmem
miejscownikmanicheizmie[3]
wołaczmanicheizmie[3]
przykłady:
(1.1) Podstawowym elementem manicheizmu jest dualizm.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) religia
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. manichejczyk mos, manichejka ż
przym. manichejski, manicheistyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
ang. Manichaeism, franc. manichéisme, niem. Manichäismus, od perskiego imienia Mani, które nosił twórca systemu[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „manicheizm” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
  2. ↑ publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
  3. 1 2 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „‑zmie” wymawia się alternatywnie jako „‑zmie” albo „‑źmie”.
Źródło: „https://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=manicheizm&oldid=8195449”