magnetit

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

magnetit (język słowacki)[edytuj]

magnetit (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) miner. magnetyt[1][2]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) magnetovec
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. magnetitový
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Zofia Jurczak-Trojan, Halina Mieczkowska, Elżbieta Orwińska, Maryla Papierz, Słownik słowacko-polski, t. I, A-Ô, TAiWPN Universitas, Kraków 2005, ISBN 83-242-0569-1, s. 389.
  2. Hasło magnetit w: Slovník súčasného slovenského jazyka M – N.

magnetit (język szwedzki)[edytuj]

magnetit (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) geol. magnetyt[1]
odmiana:
(1.1) en magnetit, magnetiten
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło magnetit w: Svenska Akademiens ordlista (SAOL), Svenska Akademien.