latopis
latopis (język polski)
[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (2.1) hist. liter. staroruski rocznik dziejopisarski, typowa forma tamtejszej historiografii[1][3]; zob. też latopis w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik latopis latopisowie dopełniacz latopisa latopisów celownik latopisowi latopisom biernik latopisa latopisów narzędnik latopisem latopisami miejscownik latopisie latopisach wołacz latopisie latopisowie depr. M. i W. lm: (te) latopisy - (2.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik latopis latopisy dopełniacz latopisu latopisów celownik latopisowi latopisom biernik latopis latopisy narzędnik latopisem latopisami miejscownik latopisie latopisach wołacz latopisie latopisy
- przykłady:
- składnia:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. latopisarz m, latopisiec m, latopisarstwo n, latopism m, latopismo n
- przym. latopisarski, latopisowy
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: dziejopis
- białoruski: (2.1) летапіс ż
- bułgarski: (2.1) летопис m
- kazachski: (2.1) жылнама
- rosyjski: (2.1) ле́топись ż
- ukraiński: (2.1) літо́пис ż
- źródła:
- 1 2
Hasło „letopis” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 326.
- ↑ Bogdan Snoch, Terminy i pojęcia historyczne. Słownik szkolny, Wyd. Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1990, ISBN 83-02-03944-6, s. 84.
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
