lamentacja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

lamentacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) lit. muz. utwór wyrażający żałobę, rozpacz lub nieszczęście; zob. też lamentacja w Wikipedii
(1.2) rel. fragment biblijnych Trenów Jeremiasza wykonywany podczas liturgii chrześcijańskiej
(1.3) daw. lament, płacz[1]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.2) Biblijne Lamentacje, których autorstwo tradycja przypisuje Jeremiaszowi, opłakują zburzenie Jerozolimy przez Nabuchodonozora i zniewolenie przez niego ludu Izraela[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) tren
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) utwór
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. lament m, lamentowanie n
czas. lamentować ndk.
przym. lamentacyjny
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. lamentatio < łac. lamentor < łac. lamentum < praindoeur. *leh₂-być schowanym, zakrytym
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło lamentacja w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. filharmonia.pl