kurdupel

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kurdupel (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[kurˈdupɛl], AS[kurdupel]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) posp. pogard. ktoś bardzo niski, krępy, przysadzisty
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Synku, nie baw się z tym rudym kurduplem.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) karzeł, kordupel; pot. grzdyl, karakan, konus, knypek, liliput, mikrus, pokurcz, pigmej; wulg. wypierdek
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kurduplowatość ż
zdrobn. kurdupelek m
przym. kurduplowaty, kurduplasty
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. kurczyć + dupa[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło kurdupel w: Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny, red. Halina Zgółkowa, t. 18, s. 330, Poznań, Wydawnictwo Kurpisz, 1994-2005, ISBN 83-900203-3-5.