kucharz
kucharz (język polski)
[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
czasownik, forma fleksyjna
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kucharz kucharze dopełniacz kucharza kucharzy celownik kucharzowi kucharzom biernik kucharza kucharzy narzędnik kucharzem kucharzami miejscownik kucharzu kucharzach wołacz kucharzu kucharze - (2.1) zob. kucharzyć
- przykłady:
- (1.1) — Panie kelner, proszę wezwać kucharza, niech wyjaśni, czemu mięso jest surowe. — To jest carpaccio, proszę pana.
- (1.1) Ale czegóż się można spodziewać po panu Filipie, kucharzu z duszą poziomą, z mózgiem płaskim jak kotlet?[1]
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) kuchmistrz, kuk
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kuchenka ż, kuchara ż, kucharstwo n, kuchnia ż, kucharzowanie n, kucharzenie n, kuchcenie n
- czas. kucharzować ndk., kucharzyć ndk., kuchcić ndk.
- przym. kucharski, kuchenny
- związki frazeologiczne:
- choćby kucharz muchę gotował, to skrzydełko z niej urwie dla siebie • dobry kucharz z byle czego leguminę zrobi • kucharz dobry, co pański smak zna • kucharza, który z głodu umrze, nie chowają na cmentarzu • kucharz, wąchając, się naje • nieuk ksiądz, doktor, kucharz – siebie i ludzi w zdrowiu zawodzą • pan tak jeść musi, jak kucharz gotuje • urodziłeś się kucharzem, nie chciej być malarzem • wiele kucharzy – zła polewka • zły kucharz gotuje na dwie osobie: psu i sobie[2]
- uwagi:
- zobacz też: Indeks:Polski - Zawody
- tłumaczenia:
- albański: (1.1) kuzhinier m
- angielski: (1.1) cook
- arabski: (1.1) طباخ
- baskijski: (1.1) sukaldari
- białoruski: (1.1) кухар m
- bułgarski: (1.1) готвач m
- cerkiewnosłowiański: (1.1) магеръ m
- czeski: (1.1) kuchař m
- dolnołużycki: (1.1) kuchaŕ m
- duński: (1.1) kok w
- esperanto: (1.1) kuiristo
- fiński: (1.1) kokki
- francuski: (1.1) cuisinier m
- górnołużycki: (1.1) kuchar m
- hiszpański: (1.1) cocinero m
- irlandzki: (1.1) cócaire
- japoński: (1.1) コック, 料理人
- kalabryjski: (1.1) cuocu
- kaszubski: (1.1) kùchôrz m
- kataloński: (1.1) cuiner m
- koreański: (1.1) 요리사
- kurmandżi: (1.1) aşpêj m
- litewski: (1.1) virėjas m
- łaciński: (1.1) coquus m
- niderlandzki: (1.1) kok m
- niemiecki: (1.1) Koch m
- norweski (bokmål): (1.1) kokk m
- norweski (nynorsk): (1.1) kokk m
- nowogrecki: (1.1) μάγειρας m
- nowopruski: (1.1) āubirga m
- perski: (1.1) آشپز
- portugalski: (1.1) cozinheiro m
- rosyjski: (1.1) повар m
- staropruski: (1.1) aubirgo m
- suahili: (1.1) mpishi
- szwedzki: (1.1) kock w
- tajski: (1.1) คนทำอาหาร (kon tam aa-hăan)
- turecki: (1.1) aşçı, ahçı
- ukraiński: (1.1) кухар m, куховар m
- węgierski: (1.1) szakács
- wilamowski: (1.1) kȫh m, kecher m
- włoski: (1.1) cuoco m, cuciniere m
- źródła:
- ↑ Adolf Dygasiński, Zając, Wyd. Jan Fiszer, Warszawa 1900, rozdz. IX.
- ↑
Samuel Adalberg, Księga przysłów, przypowieści i wyrażeń przysłowiowych polskich, Druk Emila Skiwskiego, Warszawa 1889–1894, s. 250. - ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
- ↑ Hasło „kucharz” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
