kto z Bogiem, Bóg z nim

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kto z Bogiem, Bóg z nim (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈktɔ ˈz‿bɔɟɛ̃m ˈbuɡ ˈzʲ‿ɲĩm], AS[kto z‿boǵẽm bug zʹ‿ńĩm], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.zmięk. międzywyr.przyim. nie tw. syl.
znaczenia:

przysłowie polskie

(1.1) ten, kto pokłada ufność w Bogu, może liczyć na jego opiekę
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) Bóg nie opuści, kto się nań spuści; kto Bogu służy, temu szczęście płuży; kto z Bogiem zacznie, uczyni bacznie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz inne przysłowia o Bogu, zaufaniu
tłumaczenia:
źródła:
publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło Bóg w: Samuel Bogumił Linde, Słownik języka polskiego, Warszawa, Drukarnia XX. Piiarów, 1807-1814.