koturn

koturn (język polski)

koturn (1.2)

wymowa:

IPA: [ˈkɔturn], AS: [koturn]

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) but o grubej podeszwie zakładany przez aktorów w antycznym teatrze greckim; zob. też koturny w Wikipedii

(1.2) but damski na wysokiej podeszwie

(1.3) podeszwa koturna (1.2)

(1.4) publ. zob. koturnowość

odmiana:

(1.1-4)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	koturn	koturny
dopełniacz	koturna	koturnów
celownik	koturnowi	koturnom
biernik	koturn	koturny
narzędnik	koturnem	koturnami
miejscownik	koturnie	koturnach
wołacz	koturnie	koturny

przykłady:

(1.3) A nowa jest przede wszystkim moda: znowu krótkie spódniczki i buty na koturnach.

(1.4) O sprawach miasta mówi się tu wyłącznie na koturnach, z dużej litery i na baczność.

składnia:

kolokacje:

(1.4) na koturnach

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

przym. koturnowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• nowogrecki: (1.1) κόθορνος m; (1.2) κόθορνος m
• węgierski: (1.1) koturnus

źródła:

koturn (esperanto (morfem))

wymowa:

znaczenia:

morfem

(1.1) ornit. przepiórka

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pochodne:

rzecz. koturno

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: