konwertyta
konwertyta (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik konwertyta konwertyci dopełniacz konwertyty konwertytów celownik konwertycie konwertytom biernik konwertytę konwertytów narzędnik konwertytą konwertytami miejscownik konwertycie konwertytach wołacz konwertyto konwertyci
- przykłady:
- (1.1) W 1622 r. w jednej z publicznych kaźni poniosło śmierć nie tylko kilkadziesięcioro miejscowych konwertytów, lecz także dziewięciu europejskich misjonarzy[3].
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) neofita
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- (1.1) przechrzta
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. konwersja ż, konwertowanie n
- forma żeńska konwertytka ż
- czas. konwertować ndk.
- przym. konwersyjny, konwertycki
- przysł. konwersyjnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- utworzone od pol. konwersja[2] bądź też zapożyczone z wł. convertito[1] lub niem. Konvertit[4]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) convert
- duński: (1.1) konvertit w
- hiszpański: (1.1) prosélito m, converso m
- jidysz: (1.1) גוי m (goj)
- niemiecki: (1.1) Konvertit m
- norweski (bokmål): (1.1) konvertitt m
- norweski (nynorsk): (1.1) konvertitt m
- nowogrecki: (1.1) προσήλυτος m
- szwedzki: (1.1) konvertit w
- węgierski: (1.1) konvertita
- włoski: (1.1) convertito m, neofita m
- źródła:
- 1 2
Hasło „konwertyta” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - 1 2 Hasło „konwertyta” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
- ↑ red. Katarzyna Górak-Sosnowska, Joanna Jurewicz, Kulturowe uwarunkowania rozwoju w Azji i Afryce, s. 26
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
