kontemplacyjny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kontemplacyjny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌkɔ̃ntɛ̃mplaˈʦ̑ɨjnɨ], AS[kõntẽmplacyi ̯ny], zjawiska fonetyczne: nazal.akc. pob. ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) właściwy kontemplacji, pogrążeniu się w myślach
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) zakon kontemplacyjny
synonimy:
(1.1) refleksyjny, kontemplatywny
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kontemplacja ż, kontemplacyjność ż, kontemplatywność ż, kontemplator m, kontemplowanie n
czas. kontemplować ndk.
przym. kontemplatywny
przysł. kontemplacyjnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: