konetabl

konetabl (język polski)

konetabl (1.2) klęczy przed królem Francji

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. wojsk. w średniowiecznej i renesansowej Francji: tytuł naczelnego wodza królewskich wojsk; zob. też konetabl w Wikipedii

(1.2) hist. wojsk. człowiek z tytułem konetabla (1.1)

odmiana:

(1.1) blm,

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	konetabl
dopełniacz	konetabla
celownik	konetablowi
biernik	konetabla
narzędnik	konetablem
miejscownik	konetablu
wołacz	konetablu

(1.2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	konetabl	konetablowie
dopełniacz	konetabla	konetablów
celownik	konetablowi	konetablom
biernik	konetabla	konetablów
narzędnik	konetablem	konetablami
miejscownik	konetablu	konetablach
wołacz	konetablu	konetablowie
depr. M. i W. lm: (te) konetable

przykłady:

(1.2) Celem Henryka było Calais, główna angielska baza na kontynencie. Droga była jednak daleka, a do Henryka dochodziły wieści o marszu potężnej armii francuskiej pod wodzą konetabla Karola d’Albret (…)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) tytuł

(1.2) wódz

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. comes + stabuli

uwagi:

• nie mylić z: konstabl
• zob. też Konetablowie Francji w Wikipedii

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) constable; (1.2) constable
• francuski: (1.1) connétable m; (1.2) connétable m

źródła: