kondukt

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kondukt (język polski)[edytuj]

kondukt (1.1)
wymowa:
IPA[ˈkɔ̃ndukt], AS[kõndukt], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) książk. orszak pogrzebowy, grono ludzi uroczyście towarzyszących zmarłemu w drodze na cmentarz
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Trasa konduktu zostaje wytyczona tak, by podczas świeckiej uroczystości żałobnicy nie mijali żadnego kościoła[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) uroczysty/długi • kondukt pogrzebowy/żałobnyformować kondukt
synonimy:
(1.1) pogrzeb, orszak pogrzebowy
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) orszak
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
(1.1) żałobnik
wyrazy pokrewne:
rzecz. kondukcik mrz
przym. konduktowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Dorota Karaś, Cybulski. Podwójne salto, Kraków: Znak, 2016, s.9. ISBN 978-83-240-4350-7.