konać

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

konać (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. skonać)

(1.1) przestawać żyć, umierać w agonii
(1.2) daw. kończyć coś, wykonywać do końca
odmiana:
(1.1-2) koniugacja I
przykłady:
(1.1) Chora kona w swoim własnym łóżku.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) umierać, odchodzić, gasnąć
antonimy:
(1.1) rodzić się; żyć
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. konanie n, skonanie n
czas. skonać dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: