kompletność

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kompletność (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[kɔ̃mˈplɛtnɔɕʨ̑], AS[kõmpletność], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co jest kompletne, nie ma braków
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) pełność
antonimy:
(1.1) niekompletność
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. komplet m, komplecik m, kompletowanie n
czas. kompletować ndk.
przym. kompletny
przysł. kompletnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: