kolonizator
kolonizator (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) ten, który organizuje kolonizację danego kraju, obszaru
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kolonizator kolonizatorzy dopełniacz kolonizatora kolonizatorów celownik kolonizatorowi kolonizatorom biernik kolonizatora kolonizatorów narzędnik kolonizatorem kolonizatorami miejscownik kolonizatorze kolonizatorach wołacz kolonizatorze kolonizatorzy
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) hiszpański / portugalski / francuski / angielski / holenderski / belgijski / niemiecki / włoski kolonizator
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) najeźdźca
- hiponimy:
- (1.1) konkwistador
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kolonia ż, kolonizacja ż, kolonista m, kolonistka ż, kolonializm mrz, kolonizatorstwo n, kolonizowanie n, Kolonia ż
- czas. kolonizować ndk., skolonizować dk.
- przym. kolonizacyjny, kolonialny, kolonizatorski, kolonialistyczny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- franc. colonisateur[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) colonizer
- arabski: (1.1) مستعمر
- baskijski: (1.1) kolonizatzaile
- białoruski: (1.1) каланізатар m
- białoruski (taraszkiewica): (1.1) калёнізатар m
- bułgarski: (1.1) колонизатор m
- duński: (1.1) kolonisator w
- francuski: (1.1) colonisateur m
- hiszpański: (1.1) colonizador m, colono m
- interlingua: (1.1) colonisator
- norweski (bokmål): (1.1) kolonisator m
- norweski (nynorsk): (1.1) kolonisator m
- portugalski: (1.1) colonizador m
- rosyjski: (1.1) колонизатор m
- słowacki: (1.1) kolonizátor m
- szwedzki: (1.1) kolonisatör w
- ukraiński: (1.1) колонізатор m
- źródła:
- ↑
Hasło „kolonizator” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
