kołodziej

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kołodziej (język polski)[edytuj]

kołodziej (1.1)
wymowa:
IPA[kɔˈwɔʥ̑ɛ̇j], AS[kou̯oʒ́ėi ̯], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. rzem. rzemieślnik wyrabiający i naprawiający koła do wozów; zob. też kołodziej w Wikipedii
(1.2) środ. sport. w kolarstwie: rower marki Wheeler[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) rzemieślnik
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kołodziejstwo n
przym. kołodziejski
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) prasł. *koło-dějь < prasł. *dětirobić; podobna konstrukcja dla słów „złodziej”, „dobrodziej[3]
(1.2) neosemantyzm, kalka z ang. wheeler, dosł. przetłumaczenie nazwy firmy[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Stefan Wiertlewski, Grindowanie na pegach, czyli o zapożyczeniach angielskich w socjalnej odmianie języka, w: Język. Komunikacja. Informacja 1/2006 pod red. P. Nowaka i P. Nowakowskiego, s. 73.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło kołodziej w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Heinz Schuster-Šewc, Historisch-etymologisches Wörterbuch der ober- und niedersorbischen Sprache, Budziszyn, Ludowe nakładnistwo Domowina, 1980–1989.