kniądz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kniądz (język polski)[edytuj]

wymowa:
[uwaga 1] IPA[cɲɔ̃nʦ̑], AS[ḱńõnc], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł.nazal.asynch. ą 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) st.pol. książę[1]
(1.2) st.pol. duchowny, ksiądz[2]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
ze st.czes., od prasł. *kъnędzь, od swn. kuning, od pragerm. *kuningaz, lub bezpośrednio z prasł.
źródłosłów dla późniejszego ksiądz, zob. tamże
uwagi:
  1. jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
tłumaczenia:
zobacz listę tłumaczeń w haśle: książę
zobacz listę tłumaczeń w haśle: ksiądz
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 29.
  2. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 29.