klekot

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

klekot (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) ornit. odgłos wydawany przez bociany
(1.2) terkotanie maszyny lub motoru
(1.3) stary przedmiot, najczęściej instrument lub urządzenie
(1.4) przest. kościelna drewniana kołatka[1]
odmiana:
(1.1-2)
(1.3-4)
przykłady:
(1.1) Nad dachami chat rozległ się bociani klekot.
(1.2) Znam mechanika, który po klekocie silnika potrafi ocenić skalę problemu.
(1.3) Piwnicę dziadka Józka wypełniają nieużyteczne klekoty.
(1.4) W Wielki Piątek w kościele używa się klekotów zamiast dzwonka.
składnia:
kolokacje:
(1.2) klekot maszyny do pisania / tramwaju
synonimy:
(1.1) klekotanie
(1.2) klekotanie
(1.3) grat, rzęch, rupieć
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) odgłos
(1.2) dźwięk
(1.3) przedmiot
(1.4) kołatka
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. klekotka ż, klekotnica ż, klekotun m, klekotanie n, klekocik mrz
czas. klekotać ndk.
przym. klekotliwy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło klekot w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.