kile

kile (język duński)

to kiler (1.1)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) fiz. klin

(1.2) coś w kształcie klina (1.1)

(1.3) przen. coś rozdzielającego dwie osoby lub grupy

(1.4) kraw. klin

czasownik przechodni

(2.1) wcisnąć między dwa przedmioty jak klin

(2.2) zaklinować

odmiana:

(1) en kile, kilen, kiler, kilerne

(2) at kile, kiler, kilede, kilet

przykłady:

(1.3) I det 12. århundrede udgjorde befolkningen bosat langs den baltiske østkyst en hedensk kile mellem de stadigt stærkere kristne stater, de ortodokse mod øst, de romerskkatolske mod vest. → W XII wieku ludność zamieszkała wzdłuż wschodniego bałtyckiego wybrzeża stanowiła pogański klin między coraz silniejszymi państwami chrześcijańskimi: prawosławnymi na wschodzie i rzymskokatolickimi na zachodzie.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

śdn. kil

uwagi:

źródła:

kile (język tatarski)

zapisy w ortografiach alternatywnych:

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) moździerz

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

Hasło zaimportowane automatycznie – nie zostało zweryfikowane w wiarygodnych słownikach. Jeśli znasz tatarski, kliknij na Edytuj, dokonaj ewentualnych korekt i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy! Listę innych niesprawdzonych haseł w tym języku można znaleźć pod tym linkiem.