Przejdź do zawartości

kiścień

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

kiścień (język polski)

[edytuj]
kiścień (1.1)
kiścień (1.2)
wymowa:
ⓘ
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) hist. wojsk. średniowieczna broń obuchowa w postaci żelaznej kuli na łańcuchu mocowanej do drewnianej rękojeści[1]; zob. też kiścień w Wikipedii
(1.2) bot. Leucothoë L., rodzaj roślin z rodziny wrzosowatych; zob. też kiścień (roślina) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
 
przypadekliczba pojedynczaliczba mnoga
mianownikkiścieńkiścienie
dopełniaczkiścieniakiścieni
celownikkiścieniowikiścieniom
biernikkiścieńkiścienie
narzędnikkiścieniemkiścieniami
miejscownikkiścieniukiścieniach
wołaczkiścieniukiścienie
przykłady:
(1.1) Rycerze ubrani w zbroje płytowe o wadze 40 kg walczyli na miecze, przy użyciu toporów, kiścieni, prezentowali łuki i broń drzewcową[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) korbacz, masłak
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kiść ż, okiść ż
przym. kiściowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
ros. кисте́нь[3] < tur. kistän[4]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ Wojsko, wojna, broń. Leksykon PWN, red. Marcin Kamler, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9, s. 132.
  2. ↑ (zam), W słońcu i deszczu, „NTN Kartuzy”, 2000-07-28, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  3. ↑ publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
  4. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
Źródło: „https://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=kiścień&oldid=8685666”