kent

kent (język turecki)

kent (1.1)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) geogr. miasto

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	kent	kentler
biernik	kenti	kentleri
celownik	kente	kentlere
miejscownik	kentte	kentlerde
ablatyw	kentten	kentlerden
dopełniacz	kentin	kentlerin
formy dzierżawcze mianownik osoba liczba pojedyncza liczba mnoga 1. os. lp kentim kentlerim 2. os. lp kentin kentlerin 3. os. lp kenti kentleri 1. os. lm kentimiz kentlerimiz 2. os. lm kentiniz kentleriniz 3. os. lm kenti kentleri biernik osoba liczba pojedyncza liczba mnoga 1. os. lp kentimi kentlerimi 2. os. lp kentini kentlerini 3. os. lp kentini kentlerini 1. os. lm kentimizi kentlerimizi 2. os. lm kentinizi kentlerinizi 3. os. lm kentini kentlerini celownik osoba liczba pojedyncza liczba mnoga 1. os. lp kentime kentlerime 2. os. lp kentine kentlerine 3. os. lp kentine kentlerine 1. os. lm kentimize kentlerimize 2. os. lm kentinize kentlerinize 3. os. lm kentine kentlerine miejscownik osoba liczba pojedyncza liczba mnoga 1. os. lp kentimde kentlerimde 2. os. lp kentinde kentlerinde 3. os. lp kentinde kentlerinde 1. os. lm kentimizde kentlerimizde 2. os. lm kentinizde kentlerinizde 3. os. lm kentinde kentlerinde ablatyw osoba liczba pojedyncza liczba mnoga 1. os. lp kentimden kentlerimden 2. os. lp kentinden kentlerinden 3. os. lp kentinden kentlerinden 1. os. lm kentimizden kentlerimizden 2. os. lm kentinizden kentlerinizden 3. os. lm kentinden kentlerinden dopełniacz osoba liczba pojedyncza liczba mnoga 1. os. lp kentimin kentlerimin 2. os. lp kentinin kentlerinin 3. os. lp kentinin kentlerin 1. os. lm kentimizin kentlerimizin 2. os. lm kentinizin kentlerinizin 3. os. lm kentinin kentlerin

przykłady:

składnia:

kolokacje:

(1.1) kentte olmak → być w mieście • kentte yaşamak/oturmak → mieszkać w mieście • kentte çalışmak → pracować w mieście • kentte doğmak → urodzić się w mieście • kentte ölmek → umrzeć w mieście • kentten ayrılmak/çıkmak/gitmek → wyjechać z miasta • kentten geçmek → przejechać/przejeżdżać przez miasto • kente taşınmak → przeprowadzić się do miasta • kente varmak/ulaşmak → dojechać do miasta • kentteki yol → droga w mieście • kentteki sokak → ulica w mieście • kentteki cadde → aleja w mieście • kentteki meydan → plac w mieście • kentteki ev → dom w mieście • kentteki daire → mieszkanie w mieście • kentteki merkez → siedziba w mieście • kent merkezi → centrum miasta • gece kentte → noc/nocą w mieście • kent hatırası / kentten hatıra → pamiątka z miasta

synonimy:

(1.1) şehir, site

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. kentbilim

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: