kąkol

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kąkol (język polski)[edytuj]

kwiat kąkolu (1.1)
wymowa:
IPA[ˈkɔ̃ŋkɔl], AS[kõŋkol], zjawiska fonetyczne: nazal.asynch. ą 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) bot. Agrostemma L., roślina z rodziny goździkowatych, pospolity chwast zbożowy o purpurowoliliowych kwiatach; zob. też kąkol w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Chociaż to gospodarzy bardzo w oczy kole: piękne w złotym zbożu chabry i kąkole.[3]
składnia:
kolokacje:
(1.1) kąkol polnychabry i kąkole
synonimy:
(1.1) st.pol. lud. diabelskie kwiaty[4]
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) chwast
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
zdrobn. kąkolik m
przym. kąkolowy
związki frazeologiczne:
dziura w worze, gość w komorze, piasek w mące, woda w łące, kąkol w życie, złość w habicie — rzeczy niecnegdzie Pan Bóg sieje pszenicę, tam diabeł kąkolkażde pole rodzi kąkolekto sieje kąkol, zbiera kąkolna Podolu pszenica bez kąkoluPan Bóg pszenicę mnoży, a diabeł kąkol sporzyprzy pszenicy musi być kąkolsiać kąkol
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło kąkol w: Słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Witold Doroszewski, s. 247, Warszawa, Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1980, ISBN 83-01-03811-X.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło kąkol w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Jan Lemański, Czyn (1911), cyt. za: Witold Doroszewski, Słowniki języka polskiego, tom 3, Wiedza Powszechna, Warszawa 1969, s. 643.
  4. Teresa Skubalanka, Polskie nazewnictwo roślin. Struktura zbioru, „Annales Universitates Mariae Curie-Skłodowska Lublin-Polonia”, vol. XXVII/2009, s. 135.