Przejdź do zawartości

juchcić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

juchcić (język polski)

[edytuj]
wymowa:
znaczenia:

czasownik niedokonany (dk. zjuchcić)

(1.1) przest. środ. przestęp. i więz.; t. gw. (Jarocińskie, Śremskie, Rzeszowszczyzna i Lwów)[1] kraść[2][3][4]

czasownik niedokonany

(2.1) pot. odbywać stosunek płciowy[5]
(2.2) gw. (Toruńskie) brudzić, zanieczyszczać[1]
(2.3) gw. (Bocheńskie) o wietrze: wiać z południa[1]

czasownik zwrotny niedokonany juchcić się

(3.1) gw. (Gorlickie i Nowosądeckie) palić się, płonąć[1]
(3.2) gw. (Nowosądeckie) wiercić się, nie potrafić usiedzieć w miejscu[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1) Panie sędzio! Szabrawych parę kwiatów nie chodziłam juchcić, bo mi to nie do honoru. Spacerowałam sobie po parku Stryjskim, a tu czepia się mnie jakiś miglanc[6].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) zob. kraść; środ. przestęp. i więz. chatrać, buchać, grabić, palugować
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. juchta ż, juchciarz m, juchta m, juchcenie n, juchcianka ż
czas. zjuchcić dk.
związki frazeologiczne:
więz. juchcić w krawiectwie[potrzebne źródło]
przestęp. juchić na kuchni[7]
etymologia:
uwagi:
por. jumać
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1 2 3 4 5 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasła Juchcić, Juchcić się w: Słownik gwar polskich, t. 11 z. 1 (36), Jedyna-Juści, Instytut Języka Polskiego PAN, Wrocław–Kraków 2025, ISBN 83-04-00468-2, s. 141.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „juchcić” w: Antoni Kurka, Słownik mowy złodziejskiej, wyd. III, Nakładem autora, Lwów 1907, s. 21.
  3. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „Jechcić, juchcić” w: Karol Estreicher, Szwargot więzienny, wyd. D. E. Friedlein, E. Wende i Spółka, Kraków — Warszawa 1903, s. 92.
  4. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Henryk Ułaszyn, Przyczynki leksykalne: gwara złodziejska z około roku 1840 w: Materyały i Prace Komisyi Językowej Akademii Umiejętności w Krakowie”, t. VI, Akademia Umiejętności, Kraków 1913, s. 279.
  5. Jacek Lewinson, Słownik seksualizmów polskich, Książka i Wiedza, Warszawa 1999, ISBN 83-05-13032-0, s. 100.
  6. Dr R-r., Sąd Starościński. Pugilares w: „Chwila: dziennik dla spraw politycznych, społecznych i kulturalnych”, wyd. wieczorne, R. V, nr 1201 A, 21 lipca 1938, Lwów: nakładem Spółki Wydawniczej „Chwila”, s. 9.
  7. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Ewa Kołodziejek, Człowiek i świat w języku subkultur, red. Jadwiga Hadryś, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego, Szczecin 2015, ISBN 978-83-7241-977-4, ISSN 0860-2751, s. 46.