jidysz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

jidysz (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈjidɨʃ], AS[i ̯idyš]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) język Żydów aszkenazyjskich; zob. też jidysz w Wikipedii
odmiana:
(1.1) nieodm., lub[1]
przykłady:
(1.1) Mówił tylko w jidysz, ale rozumiał też kilka innych języków.
(1.1) Opowieść przy stole toczył po angielsku, my rozmawialiśmy ze sobą po rosyjsku, czasem wstawiałem jakieś popularne powiedzonko w jidysz, co spotykało się z uśmiechem zrozumienia i wdzięczności.[2]
(1.1) W trzecim okresie swej twórczości literackiej podejmuje pionierską inicjatywę zaadaptowania na grunt polski utworów żydowskich, czym utoruje drogę przyszłym tłumaczom literatury jidysz na język polski oraz tym twórcom, którzyjak Szaniawskiwprowadzać będą żydowskie wątki i charaktery do literatury rodzimej.[3]
składnia:
kolokacje:
(1.1) język jidysz • znać / uczyć się / studiować / badać / zgłębiać jidysz • mówić / pisać / czytać w jidysz • tłumaczyć z / na jidysz
synonimy:
(1.1) język żydowski, przest. żargon
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) język
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. jidyszystyka f, jidyszysta m, jidyszystka f, jidyszyzm m, Judea f
przym. jidyszowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) jid. ייִדיש (jidisz); źródłosłów dla pol. jidyszyzm[4]
uwagi:
zobacz też: Jidysz w Wikisłowniku
tłumaczenia:
źródła:
  1. najczęściej nieodm., ale może być też odmieniany, za: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Słownik gramatyczny języka polskiego, Wiedza Powszechna 2007
  2. Józef Hen Dziennik na nowy wiek, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2009, ISBN 9788374147064
  3. Anna Wereszczyńska, Ostatni Mohikanin drobnej szlachty i niezrównany monografista Żydów. Żywot Klemensa Junoszy-Szaniawskiego, Norbertinum 2008.
  4. Hasło jidyszyzm w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.