jeździec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

jeździec (język polski)[edytuj]

jeździec (1.1)
wymowa:
IPA[ˈjɛ̇ʑʥ̑ɛʦ̑], AS[i ̯ėźʒ́ec], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) jeźdz. osoba jeżdżąca wierzchem na zwierzęciu wierzchowym; zob. też jeździec w Wikipedii
(1.2) środ. sport. kolarz[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Adam jest bardzo doświadczonym jeźdźcem.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. jeżdżenie n, jazda ż, ujeżdżanie n, ujeżdżenie n, jeździectwo n
forma żeńska jeźdźczyni ż
czas. przyjeżdżać, jeździć ndk., jechać ndk.
przym. jeździecki
związki frazeologiczne:
do dobrego konia trzeba dobrego jeźdźca, inaczej wkrótce się rozstaną
etymologia:
(1.1) pol. jeździć + -ec
(1.2) neosemantyzm (1.1) < kalka z ang. rider[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Stefan Wiertlewski, Grindowanie na pegach, czyli o zapożyczeniach angielskich w socjalnej odmianie języka, w: Język. Komunikacja. Informacja 1/2006 pod red. P. Nowaka i P. Nowakowskiego, s. 72.