jasnota

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

jasnota (język polski)[edytuj]

jasnoty (1.2)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[jasˈnɔta], AS[i ̯asnota]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bot. Lamium L.[1], rodzaj roślin z rodzaju jasnotowatych
(1.2) bot. roślina z rodzaju (1.1)
(1.3) jasność, jaśń, istność jasna[2], coś jasnego
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) jasnota biała[3]jasnota plamista[3]jasnota purpurowa[3]
synonimy:
(1.2) lud. głucha pokrzywa[3], martwa pokrzywa[3], medunka[3], midunka[3]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. jasność ż, jasnotowate nmos, jaśnienie n, pojaśnienie n, jasne n, jasnotowce nmos
czas. jaśnieć ndk., pojaśnieć dk.
przym. jasny, jaśniutki, rzad. jasnowaty
przysł. jasnotowy, jasno
tem. słow. jasno-
wykrz. jasne
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.3) pol. jasny + -ota[4]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło Lamium w: Wikispecies – otwarty, wolny katalog gatunków, Wikimedia.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło Jasnota w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. II, s. 141, Warszawa 1900–1927.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Łukasz Łuczaj, Dziko rosnące rośliny jadalne użytkowane w Polsce od połowy XIX w. do czasów współczesnych, „Etnobiologia polska”, vol. 1/2011, s. 95.
  4. Henryk Gaertner, Gramatyka współczesnego języka polskiego. Część III, 1. Słowotwórstwo, Książnica – Atlas, Warszawa – Lwów 1934, s. 256.