jamnik

jamnik (język polski)

wymowa:: IPA: [ˈjãmʲɲik], AS: [i ̯ãmʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.; ^ⓘ ^ⓘ; podział przy przenoszeniu wyrazu: jam•nik

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.2) kynol. pies rasy jamnik (1.1)

(1.1-3)

przykłady:: (1.1) Głośno szczekający jamnik bywa nieufny wobec obcych.; (1.1) W ogóle rasy typu pekińczyk czy ratlerek odeszły w zapomnienie, mamy za to miniatury jamnika (to już obłęd, żeby z czegoś tak małego robić jeszcze ekstrakt), boksera, terriera^[1].; (1.2) Na wycieraczce załatwił się jamnik naszych sąsiadów.; (1.2) Jego żona, która również od czasu do czasu w zastępstwie wyprowadzała jamnika, miała dla męża nieskończoną cierpliwość, wpasowała się w jego życie na takiej samej zasadzie, jak towarzyszki marynarzy muszą zaakceptować okresy wielomiesięcznej rozłąki^[2].

wyrazy pokrewne:

rzecz. jama ż

forma żeńska jamnica ż, jamniczka ż

angielski: (1.1) dachshund; (1.2) dachshund
białoruski: (1.1) такса ż; (1.2) такса ż
bułgarski: (1.1) дакел m; (1.2) дакел m
czeski: (1.1) jezevčík m; (1.2) jezevčík m
duński: (1.2) gravhund w, grævlingehund w
esperanto: (1.1) vertago, melhundo
estoński: (1.1) taks; (1.2) taks
francuski: (1.1) teckel m; (1.2) teckel m
hiszpański: (1.1) teckel m, tekel m, perro salchicha m; (1.2) teckel m, tekel m, perro salchicha m
niemiecki: (1.1) Dachshund m, Dackel m; (1.2) Dachshund m, Dackel m
rosyjski: (1.1) та́кса ż; (1.2) та́кса ż
słowacki: (1.1) jazvečík m; (1.2) jazvečík m
słoweński: (1.1) jazbečar m
szwedzki: (1.1) tax w
ukraiński: (1.1) та́кса ż; (1.2) та́кса ż
węgierski: (1.1) tacskó; (1.2) tacskó
włoski: (1.1) bassotto m; (1.2) bassotto m

↑ Maciej Węgrzyn, Wystawa myśli ludzkiej, Gazeta Wrocławska, Wrocław 2003-05-13, ISSN 1640-7504.
↑ Waldemar Borzestowski, Bulterier Samson i ja, Warszawa 2008, ISBN 978-83-7414-423-0.
↑ Hasło „jamnik” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.