jaga

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: Jaga

jaga (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) lit. mit. zob. baba-jaga
(1.2) daw. rodzaj szuby
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) baba jagababa-jagaBaba JagaBaba-Jaga
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ros. баба-яга
(1.2) wyraz któregoś z ludów syberyjskich
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

jaga (język farerski)[edytuj]

wymowa:
IPA/ˈjeːa/
znaczenia:

czasownik

(1.1) polować
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
Hasło zaimportowane automatycznie – nie zostało zweryfikowane w papierowych słownikach lub wiarygodnych słownikach online. Jeśli znasz farerski, kliknij na Edytuj, dokonaj ewentualnych korekt i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy! Listę innych niesprawdzonych haseł w tym języku można znaleźć pod tym linkiem.

jaga (język indonezyjski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) świadomy, trzeźwy, przebudzony
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

jaga (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik

(1.1) polować[1]
(1.2) ścigać, gonić[1]
(1.3) pędzić, gnać[1]
odmiana:
(1.1-3) att jaga, jagar, jagade, jagat, jaga! ; pres. part. jagande, perf. part. jagad
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) driva, fösa
(1.3) rusa, ila
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. jakt, jagande, jägare, jagare
czas. förjaga
związki frazeologiczne:
czasownik frazowy jaga bortjaga fattjaga framjaga injaga undanjaga uppjaga upp sigjaga ut
złożony czasownik frazowy injaga
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 Jacek Kubitsky, Słownik szwedzko-polski, s. 227, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Natur och Kultur, 1998, ISBN 83-01-12412-1.