język staropolski

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

język staropolski (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈjɛ̃w̃zɨk ˌstarɔˈpɔlsʲci], AS[i ̯ũ̯zyk staropolsʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.asynch. ę akc. pob.
znaczenia:

fraza rzeczownikowa, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) język używany na ziemiach polskich w dobie staropolskiej (IX-XVI wiek); zob. też język staropolski w Wikipedii
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zob. hasła staropolskie w Wikisłowniku
tłumaczenia:
źródła: