jęczeć

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

jęczeć (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. jęknąć)

(1.1) o człowieku, zwierzętach: wydawać przeciągły, żałosny dźwięk wyrażający ból, cierpienie
(1.2) przen. o instrumentach muzycznych, wietrze, maszynach itp.: dźwięczeć przykro, żałośnie; wydawać jęk
(1.3) wyrażać żal, narzekać, ubolewać, uskarżać się na coś

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)

(2.1) płaczliwie domagać się czegoś
(2.2) cierpieć z powodu prześladowań, ucisku itp.
odmiana:
(1.1-3, 2.1-2) koniugacja VIIb
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. jęk mrz, jękliwość ż, jęczenie n, jęknięcie n, najęczenie n, odjęknięcie n, pojęczenie n, pojękiwanie n, przejęczenie n, rozjęczenie n, wyjęczenie n, wyjękiwanie n, wyjęknięcie n, zajęczenie n
czas. jęknąć dk., najęczeć dk., odjęknąć dk., pojęczeć dk., pojękiwać ndk., przejęczeć dk., rozjęczeć dk., wyjęczeć dk., wyjękiwać ndk., wyjęknąć dk., zajęczeć dk.
przym. jęczący, jękliwy
przysł. jęcząco, jękliwie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: