ius

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ius (język łaciński)[edytuj]

ius (1.2)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) prawo, ustawa, zasada prawna
(1.2) kulin. rosół
(1.3) kulin. sos
odmiana:
(1.1-3) ius, iuris (deklinacja III, paradygmat I spółgłoskowy)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) lex
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. iustus, iurulentus
rzecz. iuscularius m, iurulentia ż, iusculum n, iudicium n, iudex m, iustitia
czas. iuro, iuror
związki frazeologiczne:
ius sanguinisius soliius primae noctisius fruendiius et norma loquendiius abutendiius albanagiiius angariaeius bastardiaeius canonicumius cogensius commerciiius communeius deliberandiius disponendiius dispositivumius ecclesiacticumius personarumius publicumIus Romanumius spolii
etymologia:
(1.1) łac. *ious < praindoeur. *yews-czystość rytualna, sprawiedliwość
(1.2-3) por. pali yūsa, sanskr. यूष (yūṣḥ), praindoeur. *justaz
uwagi:
inna pisownia jus
źródła: