islænding

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

islænding (język duński)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈislεneŋ]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) Islandczyk, Islandka
odmiana:
(1.1) en islænding, islændingen, islændinge, islændingene
przykłady:
(1.1) Islændinge lærer dansk som første fremmedsprog i skolen.Islandczycy uczą się w szkole duńskiego jako pierwszego języka obcego.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) islænder
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Island n, islandsk n, islænder w
przym. islandsk
związki frazeologiczne:
etymologia:
st.nord. íslendingr
uwagi:
źródła: