inwentarz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

inwentarz (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ĩnˈvɛ̃ntaʃ], AS[ĩnvntaš], zjawiska fonetyczne: wygł.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) trwałe składniki majątku danej osoby fizycznej lub prawnej
(1.2) spis ilościowy i wartościowy inwentarza (1.1)
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Gospodarstwo ma bardzo bogaty inwentarz.
składnia:
kolokacje:
(1.1) martwy / żywy inwentarzdrobny inwentarz • spis inwentarza z natury
(1.2) sporządzić inwentarz
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. inwentaryzacja ż, inwentaryzator m, inwentaryzatorka ż, inwentaryzowanie n, zinwentaryzowanie n
czas. zinwentaryzować dk., inwentaryzować ndk.
przym. inwentaryzacyjny, inwentarski
związki frazeologiczne:
przyjąć z dobrodziejstwem inwentarza
etymologia:
łac. inventarium[1]
uwagi:
zob. też inwentarz w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
  1. Aleksander Zajda, Analiza a synteza w rozwoju słownictwa polskiego, w: Historia języka, dialektologia, onomastyka w nowych kontekstach interpretacyjnych pod red. Renaty Przybylskiej, Macieja Raka, Agaty Kwaśnickiej-Janowicz, Wydawnictwo UJ, Kraków 2018, s. 133.