interlokutorka

interlokutorka (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌĩntɛrlɔkuˈtɔrka], AS: [ĩnterlokutorka], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob. ^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. kobieta lub dziewczyna prowadząca z kimś rozmowę

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	interlokutorka	interlokutorki
dopełniacz	interlokutorki	interlokutorek
celownik	interlokutorce	interlokutorkom
biernik	interlokutorkę	interlokutorki
narzędnik	interlokutorką	interlokutorkami
miejscownik	interlokutorce	interlokutorkach
wołacz	interlokutorko	interlokutorki

przykłady:

składnia:

(1.1) interlokutorka + D.

kolokacje:

(1.1) błyskotliwa / dowcipna / uważna interlokutorka

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. lokucja ż, interlokucja ż

forma męska interlokutor m

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) forma żeńska od: interlokutor

uwagi:

tłumaczenia:

(1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: interlokutor

• francuski: (1.1) interlocutrice ż
• hiszpański: (1.1) interlocutora ż

źródła: