imperativ

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: Imperativimperatív

imperativ (język czeski)[edytuj]

wymowa:
podział przy przenoszeniu wyrazu: im•pe•ra•tiv
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) gram. tryb rozkazujący
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. imperativní
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

imperativ (język duński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) gram. tryb rozkazujący
odmiana:
(1.1) en imperativ, imperativen, imperativer, imperativerne
przykłady:
(1.1) Imperativ er en verbform, som udtrykker ordre.Tryb rozkazujący to forma czasownika wyrażająca rozkaz.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) bydeform, bydemåde
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

imperativ (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) gram. tryb rozkazujący[1]

rzeczownik, rodzaj nijaki

(2.1) filoz. imperatyw[1]
odmiana:
(1.1) en imperativ, imperativen, imperativer, imperativerna
(2.1) ett imperativ, imperativet, imperativ, imperativen
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Jacek Kubitsky, Słownik szwedzko-polski, s. 216, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Natur och Kultur, 1998, ISBN 83-01-12412-1.