ikonoklazm

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ikonoklazm (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌikɔ̃ˈnɔklasm̥], AS[ikõnoklasm̦], zjawiska fonetyczne: wygł.nazal.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) ruch zwalczający oddawanie czci obrazom i figurom religijnym, rozwijający się na przełomie VIII i IX wieku w Bizancjum[1]; zob. też ikonoklazm w Wikipedii
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Wkrótce ikonoklazm stał się doktryną Kościoła bizantyjskiego.[3]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) obrazoburstwo
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ikonoklasta m
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. εἰκών + κλάω (=obraz + łamać)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. SJP.pl.
  2. 2,0 2,1 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo „-źmie”.
  3. Agnieszka Krzemińska, Cud oblicze, Polityka, 11-04-2009