hundur

hundur (język farerski)

hundur (1.1)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) kynol. pies

odmiana:

(1.1)

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
formy nieokreślone
mianownik	hundur	hundar
biernik	hund	hundar
celownik	hundi	hundum
dopełniacz	hunds	hunda
formy określone
mianownik	hundurin	hundarnir
biernik	hundin	hundarnar
celownik	hundinum	hundunum
dopełniacz	hundsins	hundanna

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) dýr

hiponimy:

(1.1) hundahvølpur, seyðahundur, smáhundur

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

ágrýtin hundur fær ofta rivið skinn • galnir hundar fáa rivið skinn • hundur veit húsbóndans vilja • hundurin er sum húsbóndin • ilt er at binda hund við smørleyp • jú fleiri hundar, jú tynri soðið • tveir hundar um eitt bein semjast sjáldan væl

etymologia:

uwagi:

źródła:

hundur (język islandzki)

hundur (1.1)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) pies

(1.2) obraź. pies

odmiana:

(1.1) lp hund|ur, ~, ~i, ~s (~urinn, ~inn, ~inum, ~sins); lm ~ar, ~a, ~um, ~a (~arnir, ~ana, ~unum, ~anna)

przykłady:

(1.1) Hundar eru á margan hátt hættulegri dýr en kettir. → Psy są pod wieloma względami bardziej niebezpieczne od kotów.

składnia:

kolokacje:

(1.1) hundur bítir/geltir → pies gryzie/szczeka; hundakofi, sporhundur, varðhundur

synonimy:

(1.1) rakki, seppi, hvolpur

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

rauðir hundar, það hljóp í hana hundur/það er hundur í honum; przysłowie: þar liggur hundurinn grafinn

etymologia:

stnord. hundr << pragerm. *xunđaz; por. far. hundur, szw. hund, duń. hund, nbk. hund, swn. hunt (niem. Hund), stang. hund (ang. hound), stfryz. hund, niderl. hond, goc. 𐌷𐌿𐌽𐌳𐍃 (hunds)

uwagi:

źródła: