hufiec

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

hufiec (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈxufʲjɛʦ̑], ASufʹi ̯ec], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) harc. jednostka organizacyjna harcerzy na szczeblu powiatu lub gminy; zob. też hufiec w Wikipedii
(1.2) hist. zwarty oddział średniowiecznych wojsk, który składał się z kilku chorągwi, stanowiący zarazem część szyku bojowego[1]; zob. też hufiec (wojsko) w Wikipedii
(1.3) daw. gromada, kupa[2]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Hufcowy może powołać komendę hufca[3].
(1.2) Zbrojnymi hufcami stało państwo Mieszka i Chrobrego.
składnia:
kolokacje:
(1.1) komenda / komendant / komendantka / rada / zjazd hufca
(1.2) hufiec przedni / tylny • hufiec czelny / walny
synonimy:
(1.2) huf
(1.3) gromada, grupa, daw. huf, uf
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. hufcowy m, hufcowa f, huf m
przym. hufcowy
związki frazeologiczne:
Święty Hufiec
etymologia:
niem. Haufen < śwn. hüfestos, gromada ludzi, zwłaszcza zbrojnych[4]; por. st.ang. heape (ang. hype), st.nord. hop
uwagi:
(1.1) zobacz też: zastępdrużynaszczephufiecchorągiew
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło hufiec w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Samuel Bogumił Linde, August Bielowski, Słownik języka polskiego, t. 2: G-L, s. 189, Zakład Narodowy imenia Ossolińskich, 1855.
  3. z Wikipedii
  4. Alicja Karszniewicz-Mazur, Zapożyczenia leksykalne ze źródła niemieckiego we współczesnej polszczyźnie, s. 69, Uniwersytet Wrocławski, 1988.