huśtawka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

huśtawka (język polski)[edytuj]

huśtawka (1.1)
huśtawka (1.1)
huśtawka (1.1) ogrodowa
wymowa:
IPA[xuɕˈtafka], AS[χuśtafka], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przyrząd do bujania dzieci; zob. też huśtawka w Wikipedii
(1.2) przen. gwałtowne zmiany, wahania; zmienność
(1.3) daw. gw. więz. szubienica[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1) Dzieci wesoło bujały się na huśtawce.
składnia:
kolokacje:
(1.1) huśtawka łańcuchowa/ogrodowa/ramieniowa/wagowa
(1.2) huśtawka nastrojów
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. huśtanie n
zdrobn. huśtaweczka ż
czas. huśtać
wykrz. huśt
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słowniczek gwary więziennej, „Język Polski” nr 10/1913, s. 297.