horyzontalny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

horyzontalny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌxɔrɨzɔ̃nˈtalnɨ], ASoryzõntalny], zjawiska fonetyczne: nazal.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) taki, który ma poziomy kierunek
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Patrzący na tłumy ludzkie z góry widzi je w pionowym skrócie. Patrząc w płaszczyźnie horyzontalnej, ujrzy tylko najbliższych, w wylotach ulic[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) poziomy
antonimy:
(1.1) wertykalny
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. horyzont, horyzontalność
przysł. horyzontalnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Stanisław Lem, Fiasko, 1987, Narodowy Korpus Języka Polskiego.